حامد کرزی به تاریخ 10 جدی سال روان خورشیدی محفل باشکوهی را به خاطر تجلیل از چهلمین سالگرد کشته شدن عبدالصمدخان، یکی از رهبران قبائلی پشتون پاکستانی در کابل برگزار کرد. عبدالصمدخان یکی از رهبران پشتون پاکستان بود که خواهان جدایی پشتون های آنسوی خط دیورند از پاکستان بود. وی تا وقتی که زنده بود رهبری حزب پشتونخوا ملی عوامی را برعهده داشت. جالب این است که حامد کرزی عبدالصمدخان را "شخصیت ملی" قلمداد نمود که برای آزادی و رفاه قومش (منظورش پشتون هاست) مبارزه می کرد.

حالا پرسش این است که کرزی به چه انگیزه ای به طور رسمی دست به تجلیل از شخصیتی می زند که اهداف تباری داشته و بی گمان، تجلیل از او- آن هم به صورتی بسیار باشکوه و رسمی در افغانستان- در مناسبات ما با پاکستان تاثیر منفی می گذارد و در ذهن پاکستانی ها خاطرات داودخان، آن سردار دیوانه، را که روزگاری شعار "دا پشتونستان زمونژ" را سر می داد تداعی می کند؟

بازهم جالب این که در همین امسال، حامد کرزی در مراسم دهمین سالروز شهادت قهرمان ملی افغانستان، احمدشاه مسعود، حاضر نشد و هیچ تجلیلی از این شخصیت سترگ به عمل نیاورد. تجلیل از شهادت احمدشاه مسعود بدون حضور مقامات بلندرتبه دولتی و بیشترینه از سوی مردم عادی صورت گرفت. در این جا بهتراست از مارشال فهیم، بسم الله محمدی، و استاندار بلخ عطا محمد نور، تشکر کنیم که سپر بلای قوم پرستان حاکم شده اند و همواره کوشیده اند سیاست های به شدت قومی زمامداران پشتونیست را توجیه کنند.

اگر رویکرد دوگانه دولت در قبال مرگ عبدالصمدخان پاکستانی و قهرمان ملی کشور ما ناشی از ناسیونالیسم قومی نیست، پس ناشی از چیست؟

چرا تیم فاشیست با افتخار تمام از شخصیت های بیگانه تجلیل می کنند ولی از شخصیت های ملی ما - مثل احمدشاه مسعود- که تاریخ و فرهنگ ما مدیون آن هاست با بی رغبتی تمام یاد می کنند؟ آیا کرزی نمی داند که اگر احمدشاه مسعود و همرزمانش نمی بودند نه کرزی فرصت این را می یافت که حکومت کند و نه وضعیت سیاسی افغانستان، بدین منوال می بود که اکنون هست؟ آیا کرزی نمی فهمد که وی شهرت و اعتبار سیاسی خود را مدیون رشادت ها و پایمردی های مردان بزرگی چون احمدشاه مسعود است؟

روشن است که کرزی و دار و دسته اش از احمدشاه مسعود به شدت آزرده اند، چرا که احمدشاه مسعود بود که جانانه در برابر قبیله و لشکر تباهی و سیاهی ایستاد و از عدالت و برابری میان اقوام گوناگون در افغانستان سخن گفت و سوگند خورد که تا آخرین رمق حیات خود در برابر حاکمیت قبیله می ایستد. جبهه مقاومت بود که جلو سیاست های پشتونسازی را گرفت و بسیاری از سربازان گمنام قبیله را با آرزوهای شوم شان به گور فرستاد. چه طور کرزی به خود اجازه می دهد که از احمدشاه مسعود، مردی که نمادی از بیگانه ستیزی و مجسمه ای از تسلیم ناپذیری در برابر زورگویان داخلی و خارجی است بزرگداشت کند؟

به نظر می رسد که اطرافیان کرزی ( این که از اطرافیان کرزی سخن می گوییم به خاطر این است ک حامد کرزی کوچک تر از آن است که طرح های بزرگ قومی را بتواند با استفاده از خرد خودش پیاده کند) که پیداست آدم هایی با اندیشه های قوم پرستانه هستند و چهره های ناشناخته شده ای هم نیستند، رئیس جمهور را متقاعد کرده اند که برای تقویت و تثبیت قدرت خود از اهرم های قومی بهره برداری کند و برای ماندن خود در قدرت ذهنیت قبیله ای را ترویج نماید. کرزی و دار و دسته اش بدشان نمی آید برای این که بتوانند عده ای از آدم های قبیله پرست احساساتی و کم سواد را پیرامون خود گرد آورند پا را از گلیم خود فراتر گذاشته بی محابا از شخصیت های پشتونیست آنسوی خط دیورند نیز در عالی ترین سطح بزرگداشت به عمل بیاورند و حتا تلویحا بحث پشتونیستان را پیش بکشند.

کسی نیست به این ها بگوید که آهای قوم پرستان! از تاریخ بیاموزید. سردار دیوانه چه سودی از مطرح کردن بحث پشتونیستان عایدش شد که شما بار دیگر این بحث را مطرح می کنید؟ داود خان، آن سردار دیوانه و عصبی مزاج، با طرح مساله پشتونیستان، تا در توان داشت کوشید که دیوار بی اعتمادی میان افغانستان و پاکستان را ضخیم تر بسازد. داودخان رفت اما پیامد کارهای ناسنجیده اش دامان ما را گرفته است و تا هنوز که هنوز است از شر مباحث مرتبط به پشتونیستان و خط دیورند رهایی نیافته ایم.

ما باید تا کی گروگان قبیله و سیاست های شومش باشیم؟ آیا مردم افغانستان، این حق را ندارند که همانند دیگر ملت های جهان در صلح و آسایش و آرامش زندگی کنند؟