در افغانستان کنونی که دولت مردان آن از قانون اساسی و آزادی بیان جانب داری میکنند و آنرا فرآورد حاکمیت خود دراین ده سال اخیر میدانند، برعکس این ادعا، از منتقدین خود در راستای تغییر نظام متمرکز و فساد زا بیک نظام معقول پارلمانی که مقام نخست وزیر در برابر نمایندگان مردم پاسخگو باشد و یک نظام با کفیت که اتباع  کشور از طریق یک کابینه متخصص و فعال  که حضورشان را  بالفعل از طریق نمایندگان شان در آن حاکمیت لمس کنند، اشک تمساح میریزند.

اگر والیان به طور انتخابی و آنهم با رای سری، شفاف و مستقیم از جانب مردم برای مدت معین تعیین و در برابر مردم نیز مسُول و پاسخده باشند. به همین ترتیب اگر ولسوالها و شاروالها نیز انتخابی و صلاحیت  ارگانهای محلی ارتقأ یابد و اولویت بندی در بازسازی و زیرساختها ی ولایات از صلاحیت والیان درمشارکت مستقیم مردم در وجود شوراهای ولایتی انتخابی صورت گیرد و ضرورت  کیفیت و کمیت ارگانهای امنیتی به منظور تامین بهتر امنیت (که یکی از ضروریات های اولیه مردم ما است) ازجانب والی انتخابی مردم منظور گردد، و حکومت داری خوب و مبارزه عملی در جهت نابودی مواد مخدر و کشت مفید جاگزین آن گردد و اگر مبازره جدی و بی امان علیه فساد اداری و سپردن کار به اهل آن صورت گیرد، چه نقصی دارد؟ و کدام یک ازین فکتورها کشور را به طرف تجزیه میکشاند که مخالف ادعائی آزادی بیان و دموکراسی قبیله سالاران گردیده که روح قبیله در وجود شان حکم میراند و غیر از قبیله خود دیگران را دیده ندارند که در مورد سرنوشت کشور ومردم شان اظهار نظر کند.

درطول تاریخ این کشور از احمد خان ابدالی تا عصر حاضر کدام شاه، سلطان و یا رئیس جمهور بدون مداخله مستقیم و یا غیر مستقیم خارجیها از جانب ملت و به اراده ملت انتخاب شده است؟ و درکدام یکی ازاین ادوار  این کشور از لحاظ اقتصادی خود کفا بوده و دستنگر به جوامع و کشورهای خارجی دیگر نبوده است؟ و از جانب آنکه افغانستان یکی از کشورهای محاط به خشکه است و با هیچ یک از بنادر بحری جها ن راه مواصلاتی نداشته و همیش متکی به کشورهای همسایه بوده است. مخصوصا پاکستان و ایران که این  دوکشور به طور متدوام، پاکستان به تجارت افغانستان (واردات و صادرات) آن مشکل آفریده است و همین اکنون اگر برای دو روز بنادر تورخم، شاه بهار و حیرتان مسدود گردد، صعود قیم به چه پیمانه در زندگی مردمان این سرزمین بیداد خواهد کرد؟ برقهای وارداتی از کشورهای ازبکستان، تاجیکستان و ترکمنستان در طویل مدت به چه تناسب درسیاست افغانستان با این کشورها بستگی دارد؟ واگر رژیم سنتی و قبیله گرای که مخالف پالیسی آن کشورها است در افغانستان مستقر شود و این کشورها که نسبت به همه از بنیاد گرائی و صدور تروریسم آسیب پذیراند آیا به تمدید برق در کشور ما مایل خواهند بود؟ و اگر از جانب آنان که در مخالفت با رژیم سیاسی کشور ما قرار گیرد افغانستان اولین کشوری درقرن بیست و یک نخواهد بود که در تاریکی مطلق فرو خواهد رفت و چرخ اقتصادی آن متوقف خواهد شد و کدام فکر بدیل نیز وجود دارد که  بند و انهار را بدون همکاری جوامع تمویل کننده تاسیس کند و یا کشور را از لحاظ انرژی متکی به خود سازد؟. لذاضرور است که رهبران جبهه ملی و ایتلاف ملی باید پیش از پیش برای جلوگیری از انزوای سیاسی و اقتصادی کشور و دفاع مشروع و قانونی  از مردم راههای معقول و عملی را با کشور های حامی دموکراسی و تاثیر گذار درامور افغانستان جستجو کنند.

آقایان احمد ضیاءمسعود، جنرال عبدالرشید دوستم و حاج محمد محقق مسولیت وجدانی، اسلامی و ملی دارند که دربرابر پلانهای غضب قدرت از جانب خفاشان کوردل و فرهنگ ستیز صادقانه و با احتیاط مقابله کنند و خواستار نظام پارلمانی غیرمتمرکز، پاسخگو و با کفایت گردند که با جهان زندگی کند و با جهان روابط دوستانه، حسن همجواری و احترام متقابله به وجود آورد. مگر دولت کنونی ده سال قبل توسط خارجیها در بن تشکیل نشد و آقای کرزی توسط لخضر ابراهیمی نماینده خاص ملل متحد و آقای زلمی خلیل زاد نماینده با صلاحیت امریکا  تعیین نگردید؟ اگر به منظور رسیدن یکی از مهره های قبیله  در هر مکان یا هر کشور و توسط هر خارجی به اهرم قدرت، حتی مانند معاهده ننگین دیورند درگذشته یا پیشنهاد کنفدراسیون افغانستان با پاکستان توسط اقای حکمتیار تحقق بپذیرد، با آزادی این کشور در تناقص نیست؟ و اگر رهبران ملیت های دیگر با یکی از کشور های خارجی تماس گیرد سروصدای تجزیه کشور و مداخله در امور داخلی افغانستان از حنجره ای عقده مندانه آنان زمزمه میگردد.

اقایان مسکین یار و عمر خطاب با وقاحت و بی شرمی تمام در تلویزیون هایشان سراسیمه و غیر منطقی میگویند: که محقق چی حق دارد که چنین موضع گیری کند؟ و به کشور آلمان سفر نماید. از شما میپرسم که اقای مسکین یار(مسکین کش) و عمر خطاب حکمتیار پرست به شما چه کسی این صلاحیت و این حق را داده است که بالای صحبت رهبران جهاد و شخصیت های مطرح سیاسی وشناخته شده چون احمدضیا مسعود، جنرال دوستم و استاد حاجی محمد محقق انگشت انتقاد را بلند نموده، غیرمسئولانه، بی شرمانه و عقده مندانه مانند اینکه سلطان یا امیر این ملت باشید و صلاحیت حاکمیت  این کشور را حق خدا داد قبیله خود ابلهانه میپیندارید، استنطاق گونه میپرسید و صدا بلند میکنید که چرا چنین شد؟ چه حق دارید که به آلمان سفر نمودید و با امریکاییان مذاکره کردید؟ باید بدانیدکه این شخصیتها نماینده واقعی ملت شان در سه دهه از شرف و عزت مردمشان در برابر فوج اجنبی سینه های خود را سپر نموده اند. آیا آقای مسکینیار از یاد برده است که در مقابل نجیب الله کابلی زانو زده از صحبت های گذشته خود نادم و حتی توبه نیز نموده و مانند برگ بید لرزه بر اندامت افتیده بود؟ و در آن روز ها عمر خطاب از مصیبت پیش آمده به مسکینیار در تلویزیونش به نفع خود سخت استفاده کرده و اکنون چه خواب دیده اید و یا از نجیب الله کابلی دور شده اید که مستنطق وار از رهبران افغانستان استنطاق به عمل می آورید که اگر بر فرض پیش بینی های شما قبیله دوباره سر برآورد و این مرزبوم را مطابق هوا و هوس شما اداره کنند؟ فکر میکنم به خطا رفته اید. زیرا زمانه عبد الرحمن خان دیکتاتور و طالبان میرغضب دیگر به تاریخ پیوسته است و اکنون ملت سر افراز افغانستان مزایای دموکراسی، حق بیان و احترام به حقوق زنان را چشیده و برای حفظ این دستآورد ها به قیمت جانشان در برابر زورگویان و قلدران دهر خواهند ایستاد و نمی گذارند که این کشور باستانی را برای یک قرن دیگر از کاروان تمدن جهان معاصر تاریک اندیشان دهر عقب نگهدارد.